U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Zonder job

werkloos

Eind juni gaf Johan zijn ontslag. Sinds november zit hij thuis zonder enig zicht op werk. Toch voelt hij zich de koning te rijk. 'Het is pijnlijk om in mijn vriendenkring te merken hoeveel mensen ongelukkig zijn in hun job. Dat geeft mij moed. Want ik heb er ten minste iets aan gedaan.' Een gesprek met Johan en vriendin Ine.

'Ik zit nu bijna 3 maanden thuis', steekt Johan van wal. 'Mijn dagen vul ik met alles en niks. Ik slaap iets langer dan wanneer ik werkte. Het is zalig om gewekt te worden door zonlicht en fluitende vogels in plaats van een snerpende wekker. Ik ontbijt uitgebreid en lees de krant. Daarna maak ik een takenlijstje. Dat doe ik elke dag. Het ligt in mijn aard en ik heb het nodig. Anders doe ik niets nuttig. Wat er zoal op dat lijstje staat? Klusjes in huis, bij vrienden en familie, sporten -ik doe zoveel mogelijk met de fiets-, en huishoudelijke taken. Het zou niet fair zijn dat Ine na het werk nog moet koken, stofzuigen, winkelen... Ik doe het trouwens met plezier, want ik merk dat zij er blij mee is.'

Ine knikt enthousiast. 'Ik vind het geweldig dat Johan de huishoudelijke taken vrijwillig op zich neemt. Wanneer ik 's avonds thuiskom is de ijskast mooi gevuld (terwijl ik niet naar de winkel moet), ruikt het huis heerlijk naar een verse maaltijd, en brandt de haard. What's not to like? Of dit mooie liedje zal blijven duren weet ik niet, maar zolang het duurt geniet ik met volle teugen!'

Warm nest

Natuurlijk zit er ook wel eens een mindere dag tussen. Johan: 'Hoe langer ik slaap, hoe korter m'n dag is en hoe minder ik gedaan krijg. Dat geeft mij soms een enorm schuldgevoel. En regenachtige dagen sluiten mij thuis op. Dat is niet fijn. Ik had mijn ontslag misschien beter moeten plannen zodat ik in de lente en zomer thuis zou zijn. <lacht> Maar begrijp me niet verkeerd: over het algemeen voel ik me de koning te rijk.'

Het punt waar Ine het moeilijk mee heeft is alleen opstaan. 'De afgelopen vier jaar vertrokken we samen naar het werk. Dat was fijn. Nu moet ik elke ochtend ons warme bed verlaten, terwijl Johan zich nog eens omdraait. Dat wringt bij momenten.'

Averechts effect

Actief werk zoeken doet Johan momenteel nog niet. Johan: 'Na 15 jaar werken verdien ik wel een pauze, vind ik. 'Loskoppelen', noem ik het. De maatschappelijke druk is er wel. De mensen kijken raar op als ik zeg dat ik zelf ontslag genomen heb zonder zicht op ander werk. Ik krijg regelmatig de vraag of ik al iets op het oog heb. Maar dat werkt eerder averechts. Dan denk ik: ik geniet ervan... zolang het kan. Het is pijnlijk om in mijn vriendenkring te merken hoeveel mensen ongelukkig zijn in hun job. Dat geeft mij moed. Want ik heb er ten minste iets aan gedaan.'

Toch gaat hij op een gegeven moment terug aan de slag moeten gaan. Johan: 'Er moet brood op de plank komen hé. Maar eerst moet ik weten wat ik wil. Ik heb 15 jaar bij dezelfde firma gewerkt. Het is gemakkelijk, maar ook verraderlijk om weer in dezelfde branche te gaan werken. Aanbiedingen zijn er al geweest, maar die heb ik vriendelijk geweigerd. Op dit moment denk ik vooral veel na en probeer ik mezelf wat beter te leren kennen. Ik heb een boekje waarin ik mijn doelen en bedenkingen noteer. Het gebeurt wel eens dat ik met vrienden op café zit, en plots uitroep: "Dat moet ik in mijn boekske schrijven!" <lacht> We komen er wel.'

Regen en drop

Ook Ine heeft er het volste vertrouwen in. Ine: 'Bedoeling is om professioneel een totaal andere richting uit te gaan, en dat doe je niet op 1,2,3. Ik zou het echt erg vinden om te zien dat hij van de regen in de drop belandt, gewoon omdat hij snel-snel ander werk wil. Johan heeft vele talenten. Eens hij weet welke richting hij uit wil, komt hij er wel.'

Afspraken over de toekomst hebben ze niet echt gemaakt. Ine: 'Hij zegt dat z'n sabbat niet langer dan één jaar zal duren, en daar kan ik mee leven. We praten regelmatig over waar hij naartoe wil. Door die gesprekken weet ik dat hij veel nadenkt en de zaken niet op zijn beloop laat. Bovendien kan hij niet blijven leven van de hemelse dauw, en is hij er de man niet naar om op mijn zak te teren. Dus dat komt wel goed!'

 

Elke Duprez

Gepubliceerd in