U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Terug van weggeweest

badeendje op z'n kop in 't waterEva’s zwangerschapsverlof zit er bijna op. Hoe verging het haar? En kijkt ze ernaar uit om terug aan de slag te gaan? We vroegen het tussen twee voedingen door. Eva: “Ik droomde onlangs dat mijn zoontje op mijn schoot zat en begon te krimpen tot hij helemaal verdwenen was.” Over Mary Poppins, klonters melk en chronisch slaaptekort.
 
In de septembereditie lieten we de hoogzwangere Eva (37) aan het woord. Nu zijn we drie maanden verder. Tijd voor een update.

Helemaal verloren

Eva: “Laat ik beginnen bij het begin: de geboorte van mijn zoontje. Tot mijn opluchting bleek het moment waarop ik hem voor het eerst in mijn armen hield niet zo ingrijpend als ik had gedacht. ‘k Was bang dat ik totaal zou veranderen door het moederschap en mezelf zou verliezen. Als je de verhalen hoort van anderen, lijkt het alsof de bliksem inslaat en alsof het leven vóór dat ene moment niks voorstelde. Bij mij was dat niet zo. Ik voelde me nog altijd dezelfde Eva, alleen had ik nu een wezentje waar ik heel goed wou voor zorgen.

De dagen na de bevalling in het ziekenhuis waren heerlijk: iedereen was lief tegen me en ik noteerde ijverig alle tips van de verpleegsters in een schriftje. Ik had het gevoel dat ik alles onder controle had. Helaas veranderde dat toen ik thuiskwam. Mijn zoon gedroeg zich plots helemaal anders en de tips die ik had genoteerd werkten niet meer. Hij krijste voortdurend, deed geen oog dicht en zag er net zo verloren uit als ik. Ik kreeg enorme heimwee naar het ziekenhuis. Als ik terugdacht aan die gelukkige begindagen, begon ik te huilen.

Het dieptepunt was toen ik voor het eerst zelf een flesje moest maken. Ik had maanden voordien alle sluitstukken van de flessen weggegooid: ik wist niet dat die gekke gekleurde schijfjes een functie hadden. Toen ik de fles schudde, vloog de melk met dikke klonters in het rond. En ondertussen schreeuwde mijn kind de longen uit z’n lijf.”

Reddende engel

Gelukkig had ik de juiste reflex: ik slikte mijn trots in en belde een vroedvrouw. De dag erna stond ze voor mijn deur. Ze leek wel Mary Poppins. Op een, twee, drie had ze mijn problemen opgelost. Mijn baby huilde omdat hij te weinig eten kreeg en sliep niet goed omdat hij zich onveilig voelde. Ze leerde me hoe ik hem kon inbakeren. Dat betekent je je baby strak in een doek wikkelt van aan z’n schouders tot aan z’n voetjes waardoor hij zich geborgen voelt. De vroedvrouw verdween met de woorden: “Volgende week ga je ermee kunnen lachen. Echt waar!”

Ze had gelijk, maar er kwamen nieuwe problemen en onzekerheden. Gaandeweg besefte ik dat dit erbij hoort: je moet je kind ‘ondergaan’. Er zijn geen zekerheden. Op het moment dat je denkt dat je alles onder controle hebt, verandert er iets in het gedrag van je baby en werkt je vroegere aanpak niet meer. Relativeren is de boodschap, maar dat is niet altijd gemakkelijk.

Aangetast geheugen

Ondertussen is mijn zwangerschapsverlof bijna gedaan. De tijd is voorbijgevlogen. Ik heb het zo druk gehad dat ik me geen seconde heb verveeld. Dat had ik niet verwacht: normaal vind ik het weekend al lang. Ik miste wel mijn collega’s. Daarom ben ik regelmatig langsgeweest. Het was zalig om nog eens aan mijn bureau te zitten. Zonder baby, want mijn collega’s namen hem met plezier van me over. ‘k Ben zelfs eens tijdens de middag gaan winkelen terwijl zij op hem letten. Hoe lief was dat!

Of ik zin heb om terug te gaan werken? Moeilijke vraag. Langs de ene kant wel, maar langs de andere kant heb ik schrik. Hoe zal het zijn om mijn job te combineren met de baby? En ga ik me kunnen concentreren op mijn werk met mijn chronisch slaaptekort? Ik sta nu al drie maanden minstens twee keer per nacht op. Mijn geheugen is een zeef geworden: onlangs twijfelde ik zelfs aan mijn eigen telefoonnummer. <lacht>

En dan is er de kwestie van de crèche. Ik heb het gevoel dat ik m’n zoontje in de steek laat: hij is nog maar net op de wereld en moet nu al aan het echte leven beginnen. Wat als de begeleidster niet goed voor hem zorgt en hem moederziel alleen laat huilen in z’n relax? Mijn hart breekt als ik eraan denk. Je hoort het: ik ga ook zo’n moeder zijn die emotioneel wordt als ze haar kind voor het eerst achterlaat. Blijkbaar ben ik toch meer veranderd dan ik had gedacht…”

 

Barbara Peirs