U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Jonglerende multitaskers

Onderzoek wijst uit dat werkende moeders vooral succesvol en gelukkig zijn in hun rol van jonglerende multitasker wanneer ze erin slagen om ook af en toe een oogje dicht te knijpen. Maar is dat wel zo simpel? We vroegen het aan kersverse moeders Vannessa en Karen. Vannessa: “Ik liep in het begin met een zeemvel achter mijn dochter aan!”

Madeleine Albright, de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, zei ooit dat ze -mocht ze nu solliciteren- prominent in haar cv zou vermelden dat ze drie kinderen heeft opgevoed. Ze is er namelijk van overtuigd dat ze haar diplomatieke loopbaan deels te danken heeft aan het feit dat ze in zoveel kinderruzies bemiddeld heeft en dat ze gezorgd heeft dat de kinderen goed overeenkwamen.

Vrouwen die het moederschap combineren met een baan staan erom bekend dat ze erg inventief zijn en met het grootste gemak verschillende taken tegelijk kunnen uitvoeren: ze installeren een computerprogramma, bellen met de baas en vinden intussen tijdens het opruimen lang verloren gewaand speelgoed.

Maar, wat blijkt nu uit recent onderzoek van de universiteit van Dresden? Dat werkende moeders vooral succesvol en gelukkig zijn in hun rol wanneer ze erin slagen om ook af en toe een oogje dicht te knijpen. Selectief blind zijn voor rommel bijvoorbeeld, is een pluspunt. Bepaalde klussen uitbesteden ook. Moeders die de innerlijke drang hebben om alles zelf te doen en perfect af te werken -ook wel ‘supermoms’ genoemd- zijn gevoeliger voor depressies.

Verademing

We legden deze bevindingen voor aan twee kersverse werkende moeders, Vannessa (mama van Ina) en Karen (mama van Asa), en vroegen hen hoe zij het prille moederschap en de combinatie werk en gezin ervaren. Vannessa: “Je maakt je op voorhand een voorstelling van hoe het leven met een kind gaat zijn, maar je beseft pas ten volle welke impact het moederschap heeft wanneer het er is.” Karen knikt: “Wat me vooral opvalt is hoeveel vrije tijd ik vroeger had! Terwijl dat toen helemaal zo niet aanvoelde.”

Dat ze het moederschap zouden combineren met een job, daar hebben ze nooit aan getwijfeld. Vannessa: “Ik was blij toen ik na mijn zwangerschapsverlof terug mocht gaan werken. Weer tussen de mensen zijn, was een verademing.” Karen beaamt dit: “Thuis zou ik vereenzamen denk ik. Het sociale aspect van werken is belangrijk. Bovendien doe ik mijn job graag.”

Toch voelen ze zich ook een beetje schuldig. Karen: “Natuurlijk zou ik Asa liever meer zien! Ik besef dat ik veel mis door voltijds te werken. Maar tegelijk vind ik het belangrijk dat ze in de crèche leert omgaan met andere kindjes. Neemt niet weg dat een dag thuiswerk in de week fijn zou zijn.” Vannessa: “In het weekend moeten er zoveel praktische zaken gebeuren, dat er maar weinig ‘kwali-tijd’ overschiet voor Ina. Daarom overweeg ik om viervijfde te gaan werken. Ik merk dat ze van onze tijd samen geniet. Ons contact is dan een pak intenser.”

Maniak

En wat met het huishouden? Karen: “Ik heb totaal geen last van enig supermom-syndroom! Ik probeer zo goed mogelijk voor Asa te zorgen, maar op huishoudelijk vlak hoeft het voor mij zeker niet perfect te zijn. We hebben een poetsvrouw en de rest verdelen we, want ik vind dat ook niet alleen mijn verantwoordelijkheid.”

Vannessa daarentegen… “Tja, ik pleit schuldig: ik ben een supermom. Al verkiest mijn man de term ‘maniak’. Ik moet toegeven dat ik heb moeten wennen aan de rommel die een kind met zich meebrengt. Ik liep in het begin met een zeemvel achter Ina aan! Als ze met haar handen op de ruiten zat, kuiste ik dat meteen af. Dat is intussen wel gebeterd. Nu ruim ik een keer per dag op, wanneer ze in bed ligt.”

Wat ook hielp was de komst van een poets- en strijkhulp. Vannessa: “Ik heb lang getwijfeld voor ik die stap zette. ‘k Was bang dat de mensen zouden denken: ‘die heeft maar één kind en dat kan ze al niet aan’. Maar ik ben nu heel blij dat ik het toch gedaan heb. Het scheelt een hoop stress. Wat ook helpt is dat ik de zaken al wat pragmatischer benader. Zo komen er voorlopig geen nieuwe meubelen. Sinds Ina onze bergingdeur met waskrijt te lijf is gegaan, weet ik dat dit een wijze beslissing is!” <lacht>

 

Elke Duprez

Gepubliceerd in