U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

De mening van Martin: time-out

Heb ik hier al eens geschreven dat ik al bijna 20 jaar basketbalcoach ben? Waarschijnlijk wel. Tijdens het voorbije seizoen bleef mijn oog hangen aan een opmerkelijk berichtje in het gastenboek van mijn club. Het waren drie zinnetjes die mij ertoe aanzetten dieper na te denken over mijn passie en de mensen eromheen. Wat las ik? “In een gastenboek kan alles, anoniem of met gelijk welke naam. Als ik dit weekend iets heb geleerd, dan is het wel afstand te nemen van het commentaar van ouders en anderen die langs de lijn staan en het ALTIJD beter weten dan coach of bestuur! Sorry.”

Geef toe, deze boodschap laat aan duidelijkheid én ergernis niets te wensen over. In de afgelopen 20 jaar heb ik mij die bedenking als coach ook vaak gemaakt. Sommigen –het zijn in de regel altijd dezelfden– draaien er hun hand niet voor om om hun meningen rond te spuien. Zélfs op momenten dat je daar als coach niet de minste behoefte aan hebt. Nu ik eraan denk: mééstal als je daar als coach geen behoefte aan hebt…

Gewoonlijk beschouw ik dat als een krampachtige vorm van betrokkenheid, meeleven en ietwat ongenuanceerd enthousiasme. Dat is volgens mij ook de beste manier om als coach je werk te blijven doen, want zodra je je oren naar jan en alleman laat hangen, kun je het wel schudden. Toch wil ik criticasters, intriganten, weldoeners en goed bedoelende zielen graag eens de kans bieden om deze problematiek vanuit het gezichtspunt van een coach te bekijken. Dan kunnen ze dat bij hun volgende vlijmscherpe wedstrijdanalyse in het achterhoofd houden om zo tot een stevig gefundeerde en beargumenteerde opinie te komen. Alle beetjes helpen immers, en een coach heeft ook een opvoedkundige taak.

Goed, laten we stellen dat een coach zo’n drie uur per week met zijn team op het trainingsveld staat. Daarmee alleen kom je er uiteraard niet, want zo’n training moet worden voorbereid. En dat gebeurt best op basis van een jaarplan. Het uitwerken en eventueel bijsturen van dat plan, de voorbereiding van de training, het lezen van ‘vakliteratuur’ en het verfijnen van plays en drills kosten gemiddeld twee uur per week. Vervolgens is er de voorbespreking, de wedstrijd zélf, de bespreking tijdens de rust en de eventuele nabespreking. Reken hiervoor in totaal maar een uur of drie. Per week zit je dan al snel aan 8 uur, het equivalent van een werkdag. En dan reken ik scouting, bijscholing en trainersvergaderingen niet eens mee.

Tijdens de wedstrijd verdeelt een coach zijn aandacht tussen de vijf spelers op het terrein (zowel individueel als ploegsgewijs), de bankzitters, de tegenstanders op het terrein én die op de bank, de ref(s), de tafel (klok, 24 seconden, foutenlast, time-outs, wissels), de offensieve en defensieve aanpak van zijn ploeg en de tegenstander, het tactisch kiezen van time-outs en de instructies die er gegeven moeten worden, de ups en downs van zijn spelers, het scoreverloop, het voortdurend inschatten van constant veranderende situaties en het inspelen daarop. Al bij al toch een fiks takenpakket.
Mijn ervaring als ouder leert mij dat de aandacht van de ouder zich grotendeels beperkt tot de inspanningen én de speelminuten van zoon- of dochterlief. Een minder uitgebreid takenpakket als je het mij vraagt.

Heeft die ouder daardoor geen recht van spreken? Natuurlijk wel, zelfs mijn 81-jarige schoonmoeder, die weet dat basket in een zaal én in de buitenlucht gespeeld wordt, mag mij over basketbal interpelleren. Maar het helpt aanzienlijk als dat gebeurt op basis van ‘the big picture’ en niet aan de hand van persoonlijke (over)gevoeligheden. En het schiet al helemaal niet op als dit anoniem of achter de rug van de coach gebeurt. Wat dikwijls het geval blijkt.

Dus pleit ik hier graag voor enige ingetogenheid en piëteit bij het oordelen en –helaas ook– veroordelen. Volgens mensen die daarvoor hebben gestudeerd, komt dat de algemene stemming in een club namelijk ten goede. En is dat uiteindelijk niet ons allerhoogste doel?

De parallel met de werkvloer is gemakkelijk te trekken. Kijk om te beginnen maar eens naar je eigen werkomgeving. Herkenbaar?

Tja, wat een klein berichtje in een gastenboek al niet los kan maken…

 

Martin Overheul

Geef je mening over dit artikel.

Martin blogde ook een maand voor VDAB. Lees zijn joblog.