U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Gouden raad

Ken je het advies van de Griekse filosoof Epictetus? Hij zei: “Je hebt twee oren en één mond. Luister dus twee keer meer dan dat je praat.” We legden ons oor te luisteren bij vijf werknemers en vroegen hen wat de beste raad is die ze ooit kregen. Over een schop onder tafel tijdens een meeting, een lieve geschiedenislerares en het echte leven.

We krijgen in ons leven om de haverklap goedbedoelde raad die vrijwel meteen weer van ons afglijdt. Maar heel af en toe blijft een advies ons bij. Vijf werknemers getuigen over hun aha-moment.

Schop onder tafel

Bernard (50), manager: “Ik was 26 en werkte bij een klein consultantbureau. Ik was teamhoofd van de cel reclame. Elke vrijdag was er een meeting met alle teamhoofden. Tijdens die vergaderingen werd er volop hoogdravende onzin gespuid. Ik jaagde me daar enorm in op. Op een keer ging het erover dat ze wilden verhuizen naar een gigantische, peperdure building. Omdat ze zogezegd nog gingen groeien. ‘k Begon daar zwaar tegenin te gaan en kreeg plots onder de tafel een schop tegen mijn been van Carine, een psychologe die verantwoordelijk was voor de rekrutering. Ik dacht eerst dat ze me aanmoedigde, maar toen fluisterde ze: “Bernard, hou je kalm. Als je er niets kan mee winnen, zwijg je beter.” Dat was voor mij een gouden raad die ik nog altijd toepas in mijn carrière. Ik zeg tegen mijn collega’s één keer duidelijk wat ik over iets denk. Willen ze niet luisteren, dan laat ik het los en probeer het me niet meer aan te trekken. Het is dan hun verantwoordelijkheid. En achteraf kunnen ze niet zeggen: “Ich habe es nicht gewusst.” Het bedrijf is trouwens over kop gegaan. Onder andere omdat ze de hoge huur niet meer konden betalen.”

Lieve geschiedenislerares

Marianne (60), bibliotheekassistente: “Op mijn dertiende was ik onzeker en twijfelde ik aan mezelf. Ik had toen een geschiedenislerares met mooi zwart krulhaar. Op een dag schreef ze in mijn vriendenboek: “Plus est en vous”. Er zit meer in je dan je denkt. Ik vond het ongelooflijk dat ze zo positief over me dacht. Maar ze kreeg gelijk: enkele jaren later bleek ik uit te blinken in talen en literatuur. ‘k Herinner me nog altijd dat ik een boekbespreking had gemaakt van ‘Anna Karenina’. Geen enkel klasgenootje kende dat boek en zelfs de leerkracht was verbaasd. Eindelijk iets waarin ik me onderscheidde van de anderen. Dat gaf me zelfvertrouwen. Die spreuk heeft nog lange tijd in mijn keuken gehangen, maar intussen heb ik ze niet meer nodig. Ik weet nu wat ik waard ben." <lacht)>

Echte leven

Iris (36), journaliste: “Ik was 29 en erg ongelukkig in de liefde. Een vriendin zei me toen: “Het leven is niet mooi. Integendeel. Wie je dat ooit wijsgemaakt heeft, heeft duidelijk nooit geleefd.” Op dat moment was dat erg troostend voor me. Ik besefte: het leven zit nu eenmaal vol tegenslagen, en iedereen maakt dit vroeg of laat mee. Zo kon ik mijn situatie relativeren.”

Loodzware zorgen

Sanne (35), psychologe: “Ik heb de neiging om te piekeren. Een poos geleden maakte ik een moeilijke periode door: mijn vader was erg ziek en ik overwoog om te verhuizen naar een compleet andere streek, ver van mijn werk. Ik stelde me de toekomst voor tot in de kleine details en maakte mezelf vrijwel gek. Toen ik dat vertelde tegen mijn moeder zei ze: “Kom eens mee.” Ze toonde me een briefje dat ze aan de computer had gehangen. Ze had erop geschreven: “Als ik me geen zorgen maak, gaat alles goed. Dus maak ik me maar geen zorgen.” Het klinkt simpel, maar het opende mijn ogen. Het ‘je zorgen maken over’ is meestal erger dan de realiteit zelf. Het probleem doet zich in werkelijkheid vaak niet eens voor, en is het toch het geval, dan ben je doorgaans sterker dan je denkt. Of zoals m’n zus het formuleert: “Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.” Als ik me erop betrap dat ik weer begin te piekeren over de toekomst, herhaal ik mijn moeders spreuk. Dat helpt.”

Gelaagde koetsen

Tim (30), leerkracht: "Mijn docent restauratietechnieken zei me ooit eens: “Hoe meer je weet, hoe meer je beseft dat je niets weet”. Toen ik dat hoorde was dat zowel een schok als een openbaring. Het betekent dat als je iets probeert te doorgronden, er meestal nog iets anders onder zit. Je kan het vergelijken met de verschillende lagen van een ui. Ik merk dit duidelijk in mijn hobby. Ik ben gepassioneerd door oude koetsen: ik zoek ze op het internet, koop ze en knap ze op. Tijdens het opknappen stoot ik voortdurend op nieuwe aspecten waar ik nog niets of onvoldoende vanaf weet. Zo moest ik onlangs de zetels van een koets opnieuw bekleden. Ik had dat nog nooit gedaan. Wel, intussen heb ik zelfs een 'knopenmachine' gekocht. Daarmee bekleed je de knopen in de zetels met stof. En zo ben ik weer een stap verder in het opknappen van een koets. Ik hou van zo'n expeditietocht."

 

Barbara Peirs

Gepubliceerd in februari 2015