U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Roze wolk

roze wolkAls je als werkende vrouw mama wordt, ziet je leven er enkele maanden compleet anders uit. Je put niet langer voldoening uit je job, maar uit de verzorging van je baby. Leuk toch? Of niet? We vroegen het aan de hoogzwangere Eva. “Ik ga huilen op mijn laatste werkdag. En níet door de hormonen.”

Redacteur Eva (37) vertelt: “Ik werk al jaren bij hetzelfde bedrijf en doe mijn werk graag. Als ik me slecht voel, biedt mijn job afleiding: ik vergeet even mijn zorgen. Bovendien heb ik toffe collega’s: we zijn openhartig tegen elkaar en luchten geregeld ons hart. Tot zover de verzachtende omstandigheden. Nu mijn bekentenis: ik kijk helemaal niet uit naar mijn zwangerschapsverlof! Ik weet dat mijn kind maar één keer pasgeboren is en dat het een voorrecht is dat ik het 3 maanden mag verzorgen, maar toch… Als ik straks de deur achter me dichttrek is het nog zomer. Als ik terugkom is het bijna winter. Dat is angstaanjagend!

Wenend wezentje

Ik denk dat ik vooral schrik heb voor het onbekende. Ik weet niet hoe het gaat zijn om dag in dag uit een wenend wezentje te verzorgen dat compleet afhankelijk is van me. 24 uur op 24 eten geven en luiers verversen, is iets helemaal anders dan teksten schrijven achter mijn pc.

In een poging om wat meer controle te krijgen, heb ik al tot in de details bedacht hoe ik mijn dagen zinvol kan invullen. Ik heb me voorgenomen om elke dag de krant te kopen, een keer in de week buitenshuis te gaan ontbijten, dagelijks een uur te wandelen in het park, eens naar het werk van mijn partner te gaan om samen te lunchen… Maar tegelijk besef ik dat ik misschien niet eens de energie ga hebben om ’s morgens mijn tanden te poetsen of mijn haar te wassen.

Lieve collega’s

Naast schrik voor het onbekende, speelt er ook nog een ander gevoel. Het klinkt misschien absurd, maar ik voel me schuldig tegenover mijn twee collega’s. Zij moeten al mijn taken overnemen omdat ik niet vervangen word tijdens mijn zwangerschapsverlof. Ik weet dat ze gaan afzien en dat vind ik vervelend. Ik wil hen bij deze nog eens expliciet bedanken.

Maar het is dubbel: tegelijk zou ik het verschrikkelijk vinden als ze merken dat ze me goed kunnen missen. Dat zou ik nog het ergste vinden: het gevoel dat ik een buitenstaander geworden ben en niet meer nodig ben op mijn werk. Ik ga in ieder geval mijn laptop meenemen naar huis en heb hen gezegd dat ze me altijd mogen bellen of mailen als er iets is. Het is niet dat ik plots op de Noordpool zit of doodziek ben.

Slechte moeder

Het lijkt alsof ik het allemaal wel heel negatief zie, maar dat is een vorm van zelfbescherming. Als ik me aan het ergste verwacht, is de kans groot dat het beter meevalt dan ik had gedacht. Ik wil mezelf niks voorliegen en dan teleurgesteld raken.

De kinesiste waarbij ik zwangerschapsoefeningen volg, heeft me dit nog eens extra doen beseffen. Ze vertelde me het volgende: “Ik heb na mijn bevalling helemáál geen roze wolk gezien! Het vreemde gevoel dat je plots met drie bent als je van het ziekenhuis naar huis rijdt, je borsten die niet meer alleen van jou zijn, de impact van slapeloze nachten… Niemand had me voor deze emoties gewaarschuwd. Huil gerust als het zover is, en denk niet dat je hierdoor een slechte moeder bent. En wees gerust: als je kindje wat ouder wordt, wordt het echt leuk!””

Benieuwd hoe het Eva in werkelijkheid zal vergaan? Wordt vervolgd in januari. (Tenzij ze extra vakantie opneemt).

 

Barbara Peirs

Gepubliceerd in