Hulp nodig?

U bent hier

Dit is een artikel uit het MagEzine-archief.

Verdiend pensioen

Na een goed gevulde carrière met pensioen gaan lukt vaak niet 'zomaar'. Een flink draaiende werkmachine breng je immers niet in 1, 2, 3 tot rust. Ook Hendrik maakte dit mee. Hij vertelt: 'Om rust te vinden in mijn hoofd besloot ik om de natuur in te trekken. Alleen en zonder smartphone, newsfeeds en andere elektronische afleiding.'

Ex-journalist Hendrik (65) begon als jonge snaak na zijn studies te werken bij een dagblad. Hij doorzwom er alle watertjes en klom op tot adjunct-hoofdredacteur. Daarna werd hij zelfstandige en deed er nog eens 15 jaar bij. Een gemiddelde werkweek duurde voor hem 55 uur. Sinds 1 februari is hij met pensioen. Officieel dan toch. Want in het begin was daar niet veel van te merken.

Stop de machine

Hendrik: 'Zes maanden voor ik 65 werd begon ik mijn activiteiten af te bouwen. Ik sloeg opdrachten af maar bleef 'hier en daar' nog actief voor bepaalde klanten. Resultaat: toen ik mijn 65 verjaardagkaarsen uitblies, bleven de opdrachten toestromen en draaide de werkmachine in mijn hoofd lustig door.

Ik besefte dat die machine niet vanzelf zou stoppen en besloot om actief op zoek te gaan rust. Mijn plan? De natuur in trekken. Te voet, alleen, in stilte en onbereikbaar. Zonder smartphone, laptop of pc. Zelfs zonder fototoestel. Want ik wilde even weg uit een samenleving die in de greep is van 'big business'.

Mijn uitvalsbasis werd het Franse departement Lot. Een mooie streek waarlangs een stuk van de route naar Compostella loopt. Zonder vooraf te weten waar ik zou slapen en met amper 7 kilo bagage op mijn rug vertrok ik.

Afleiding genoeg

De eerste dagen wandelde ik langs de Compostella-route. Elke avond sliep ik in een van de onbemande 'gîtes' -eenvoudige slaapzalen voor wandelaars- nadat ik er mijn potje had gekookt. Ik voelde me opperbest. Omdat ik alleen was en niet voortdurend in de weer was met een smartphone of een fototoestel, stond ik meer dan anders open voor mijn omgeving. Ik genoot ten volle van het natuurschoon en legde contacten met de mensen die ik tegenkwam.

Zo herinner ik me een vrouw van 86. Ze woonde al meer dan 60 jaar in het dorp waar ik zou overnachten. Ze zag me aankomen in de slaapzaal vlakbij en zorgde -zomaar!- voor een portie slasoep en een babbel. Haar timing was perfect. Die dag had ik nog geen winkel of bakker gezien, en had ik enkel nog wat brood en kaas.

Ook mijn ontmoeting met Nigel -een Engelse ingenieur van mijn leeftijd, die nu in Frankrijk woont- zal ik niet snel vergeten. Hij begon uit pure bevlogenheid een heel nieuwe carrière: langdurig werkloze allochtone jongeren begeleiden en aan werk helpen. Het klikte helemaal tussen ons, en volgend jaar stappen we samen de Coast-to-Coast Walk door Engeland.

Perfecte buffer

Ik had alleen één probleem: door al dat fijn en praatgraag volk dreigde ik mijn doel -in stilte tot rust komen- te mislopen. Daarom zocht ik rustiger paden op. Na twee dagen alleen in de natuur vond ik eindelijk wat ik zocht: rust in hoofd, lijf en leden. Zalig!

Ik raad zo'n tocht aan iedereen aan die de overgang van een drukke carrière naar een rustig pensioen wil markeren. Trek de natuur in. Ga alleen, licht gepakt en laat zoveel mogelijk elektronica thuis. Je zal zien. Natuurschoon 'elevates the spirit' en het wandelen helpt echt om je hoofd leeg te maken.

Bovendien is het een manier om je omgeving duidelijk te maken dat het je menens is met je pensioen. Toen ik mijn klanten liet weten dat ik ging trekken, viel de stroom aan werkopdrachten zo goed als stil. Een poosje onbereikbaar en afwezig zijn is de perfecte buffer voor een werkstroom die moeilijk te stoppen is.'

 

Ingrid Van Wanzeele

Gepubliceerd in