U bent hier

Geen tijd voor pensioen

Lisette met theateroutfit
Lisette zoals ze op de planken staat tijdens
de theatervoorstelling 'Ous maa en ich'.

Lisette werd werkloos op haar 55ste. Nu, drie jaar later, heeft ze opnieuw een job én staat ze op de planken met een autobiografische theatervoorstelling. Ze vertelt: “Mijn VDAB-begeleidster leerde me dat ik eerst moest beslissen welk soort werk ik nog wilde doen. Door mijn wensen op te schrijven, werd het plaatje duidelijk.”

Lisette (58) vertelt: “Als jong meisje kwam ik op de arbeidsmarkt zonder diploma. Ik studeerde niet verder omdat mijn moeder ziek werd en ik thuis moest helpen in het huishouden. Ik trouwde redelijk jong en aangezien er brood op de plank moest komen, werd ik poetsvrouw. Dat deed ik tien jaar. Daarna werkte ik vele jaren als verkoopster.

Noodlot

Op een bepaald moment sloeg het noodlot toe: ik werd doof. Dat was een moeilijke periode. Ik moest wennen aan mijn nieuwe leven en moest mij job als verkoopster opgeven. Maar toen deed ik iets waar ik nog altijd trots op ben: ik maakte van de nood een deugd en… ging eindelijk studeren. Ik koos voor administratief bediende omdat ik die job perfect kon uitoefenen met mijn gehoorprobleem. Ik had alleen maar een hoorapparaat en een aangepaste telefoon nodig.

Ik slaagde glansrijk voor mijn studies en werkte jarenlang als administratief bediende. Helaas werd ik drie jaar geleden werkloos. Ik was toen 55 jaar.

Perplex

Mijn zoektocht naar werk verliep niet vlot. Op een bepaald moment werd ik uitgenodigd door VDAB. Ik dacht dat ze me zouden helpen, maar ik kreeg een lijst voorgeschoteld met vacatures voor poetsvrouw. Ik stond perplex. Ze hielden helemaal geen rekening met de evolutie die ik doormaakte! Ja, ik werkte ooit tien jaar als poetsvrouw. Maar sindsdien leerde ik zoveel bij en deed ik zoveel andere ervaring op…

Terwijl ik verder zocht naar werk, schreef ik een theatervoorstelling over de moeilijkheden uit mijn verleden. Iedereen verklaarde me voor gek, maar ik zette door. En met resultaat. Ik wist Lieven Debrauwer, de maker van de film Pauline en Paulette, te strikken als regisseur. Even later was onze voorstelling een feit. Ze kreeg de naam ‘Ous maa en ich’, wat Limburgs is voor ‘Mijn mama en ik’. Tijdens deze voorstelling nam ik de rol op van verteller, en mijn dochter zong de liedjes.

Weer een uitnodiging

Twee jaar na mijn gesprek met VDAB, kreeg ik opnieuw een uitnodiging. Deze keer kwam ik terecht bij de enthousiaste Anne-Mie, en kreeg ik een heel persoonlijke begeleiding.

Samen met haar zocht ik uit welke jobs ik kon uitoefenen, rekening houdend met mijn beperking én mijn werkervaring. Ze leerde me dat ik eerst voor mezelf moest uitmaken welk werk ik nog wilde doen. Door mijn wensen op te schrijven, werd het plaatje duidelijk. Dit was mijn lijstje:

  • Ik wil geen voltijdse job.
  • Ik wil geen stress zoals in mijn vorige job.
  • Ik hou van sociale contacten.
  • Ik mag niet te veel verdienen, want anders verliest mijn man een deel van zijn invaliditeitsuitkering.

Bediende in een droogkuis

Mijn begeleidster zocht samen met mij naar een job die aan mijn wensen beantwoordde en dat lukte. Ik werk nu 13 uur per week in een droogkuis. Ik ontvang de klanten, geef de kleren die binnenkomen een label, leg de gewassen kleren klaar en reken af. Ik vind het een heerlijke job.

En het mooiste is: ik heb nog tijd om op het podium te staan, samen met mijn dochter. We trekken nog altijd rond met mijn theatervoorstelling in culturele centra in de buurt. Als ik op de planken sta, voel ik me fantastisch. Mijn gehoorprobleem speelt me dan totaal geen parten. Ik hoef immers niets te horen. Het publiek moet mij horen!” <lacht>