U bent hier

Levensvreugde en werktrots

Toen Ria 55 was, kon haar job haar niet meer boeien. Ze volgde loopbaanbegeleiding en besloot het over een andere boeg te gooien. Ria: “Zo vond ik de laatste jaren van mijn carrière terug levensvreugde en werktrots.”

Ria: “In 2008 -ik werd toen 55- werkte ik 22 jaar voor dezelfde kmo. Eerst als all round medewerker, later als aankoopassistent en ten slotte als verantwoordelijke transport.

Na al die jaren voelde ik dat ik niet meer gepassioneerd was. Ik keek een tijdje uit naar ander werk, maar dat wilde niet vlotten. Uiteindelijk sprak ik erover met mijn baas, en besloot ik loopbaanbegeleiding te volgen. Zo wilde ik uitzoeken of ik terug voldoening in mijn job kon vinden, of dat het tijd was om iets anders te doen.

Loopbaanbegeleiding
Via VDAB kwam ik in contact met een loopbaancoach. Samen zochten we uit wat er aan de hand was. Eigenlijk zei mijn coach niet zoveel. Ze stelde wel de juiste vragen. Sommige kon ik niet meteen beantwoorden en zetten me aan het denken. Op andere gaf ik antwoorden die ze niet wilde horen, zoals "ik ben te oud". Na twee gesprekken was het duidelijk: mijn huidige job was niets meer voor mij, en tijdens mijn zoektocht naar ander werk moest ik me assertiever opstellen.

Concreet betekende dit dat ik moest stoppen met te denken dat ik te oud was. Ik moest ook leren om te durven solliciteren, ook al had ik niet 100% het gewenste profiel. En ik moest al mijn kwaliteiten in de verf zetten, zonder te bescheiden te zijn. Volgens mijn coach had ik een serieuze leef- en werkervaring opgebouwd. Daar mocht ik trots op zijn!

Tijdens de begeleiding schreef ik ook een nieuwe inleiding voor mijn sollicitatiebrieven. Die wil ik graag met jullie delen. Het bewijst hoe de loopbaanbegeleiding me heeft gevormd:

“55 jaar werd ik dit jaar! En dan? Ik wil mijn loopbaan graag een andere vaart geven en de volgende 10 jaar een nieuw elan zoeken. Op mijn huidige job ben ik na 20 jaar een beetje uitgekeken. Ik vind er geen uitdagingen meer in. Ik kijk al een tijdje uit naar een nieuwe werkgever, met de hulp van een loopbaanbegeleider.”

Droomvacature
In die periode vond er een jobbeurs plaats in de Brabanthal in Leuven. Met bonzend hart ging ik er naartoe. Het eerste wat ik er tegenkwam, was een filmploeg van een lokale nieuwszender. Ik bestierf het. Niemand hoefde te weten dat ik écht op zoek was naar ander werk.

Gelukkig zette ik door: op de beurs praatte ik met de personeelsverantwoordelijken van verschillende Leuvense bedrijven, onder meer KULeuven. Die universiteit had een vacature die mij erg interesseerde. Ze zochten een administratief en financieel bediende voor het Geo-instituut. Daaronder vallen de afdelingen geologie en geografie. Die laatste is een oude liefde van mij. Ik studeerde ooit twee jaar geografie, maar slaagde niet en stopte met de studie.

De personeelsverantwoordelijke van KULeuven gaf me alle informatie en raadde me aan om snel te zijn. Mijn kandidatuur moest de volgende ochtend binnen zijn. Ik heb die nacht tot drie uur achter mijn computer gezeten. Ik moest alles digitaal doorsturen: mijn diploma’s, een recente update van mijn cv... Ik leerde zelfs pdf’s maken! De adrenaline gierde door mijn lijf, maar het resultaat mocht er zijn: ik kreeg een telefoontje met een uitnodiging voor testen, en de week daarop mocht ik op gesprek.

Unieke kans
Tijdens dat gesprek klikte het vanaf de eerste seconde met het diensthoofd. De sfeer was ontspannen, er was zelfs plaats voor een grapje. Tot mijn grote vreugde werd ik aangenomen samen met een andere dame van dezelfde leeftijd. Twee dames van 55 kwamen het secretariaat van het Geo-instituut versterken! We kregen een unieke kans.

De volgende jaren werkte ik voor 10 professoren en 50 doctoraatsstudenten. Ik voelde me er niet zomaar de ‘secretaresse’: er heerste een soort symbiose tussen de professoren, de doctorandi en mezelf. Ik was mee met hun verhaal, zoektocht naar geld, onderzoeksperikelen, schrijversblok… En zij waren mee met het mijne: de soms verregaande, kafkaiaanse regeltjes van de universiteit. Al wat ik deed -en ondanks de regeltjes gedaan kreeg- werd enorm gewaardeerd. De jeugdige leeftijd van de doctorandi hield me jong. We konden samen goed lachen en zwanzen.

Veel geluk
In het begin was het wel zwaar. Ik ging terug fulltime aan de slag, na 20 jaar vier vijfde. Dat was een voorwaarde om te starten, maar daar had ik geen bezwaar tegen. Mijn man ging op pensioen, en we hadden nog geen zorgen voor kleinkinderen of ouders.

Ook het softwareprogramma onder de knie krijgen, kostte veel energie. En ik moest leren om ‘academisch’ te denken, in plaats van ‘commercieel’. Ook dat was een wereld van verschil. Later, toen we kleinkinderen kregen, ben ik weer deeltijds gaan werken. Tegen dan was ik zo goed ingewerkt, dat ik hetzelfde werk in 80% van de tijd gedaan kreeg.

Ik weet dat ik veel geluk heb gehad. Ik hoor ook verhalen van mensen die werkloos zijn en jaren solliciteren, zonder resultaat. Mijn loopbaancoach heeft me de energie gegeven om er tegenaan te gaan. En samen met mijn nieuwe job, kreeg ik weer levensvreugde en werktrots. Ik heb mijn diensthoofd -die in 2013 overleed- herhaaldelijk bedankt voor de kans die ik kreeg. Telkens antwoordde ze dat het genoegen geheel aan haar kant was. Ik word nog steeds gelukkig als ik het vertel!”