U bent hier

Wilskracht en levenservaring

Agnes woonde en werkte 36 jaar in Tunesië. Toen ze 60 was, besloot ze om terug naar België te komen. De reden: dichter bij haar kinderen en kleinkinderen zijn. Agnes: “Eens terug in België wilde ik me zo snel mogelijk integreren. De beste manier om dat te doen, was via werk. Ik begon meteen te solliciteren.”

Agnes (65): “Ik ben ergotherapeut van opleiding en trok 43 jaar geleden voor zes weken met een groep paramedici naar Tunesië, toen nog een derdewereldland. We werkten in verschillende instituten en hospitalen. Tijdens mijn verblijf daar ontmoette ik een man. Hij was de reden waarom ik een jaar later terugging. Ik wilde hem én het land beter leren kennen.

Nederlandse ambassade
Ik merkte al snel dat ik ginds niet aan de bak zou komen als ergotherapeut. De job werd er onderbetaald. Dat kwam onder meer omdat gehandicapten er taboe waren en binnenshuis werden gehouden. Er bestonden nauwelijks instituten waar ik als ergotherapeut aan de slag kon.

Toen ik op een bepaald moment gevraagd werd om in een laboratorium te werken dat gerund werd door een Française, zei ik ja. Ik werkte er twee jaar als medische secretaresse.

Via mijn werk als medisch secretaresse kwam ik in contact met een ambtenaar van de Belgische ambassade. Hij bood me een job aan bij de Nederlandse ambassade in Tunis. Daar heb ik me opgewerkt tot Plaatsvervangend Hoofd Consulaire Zaken.

Intussen was ik zeker dat ik in Tunesië kon aarden, en was ik zeker van de liefde voor mijn man. We gingen samenwonen, trouwden en kregen twee zonen. Mijn zonen waren na hun middelbare Franse school, aangewezen om verder te studeren in Frankrijk en kozen voor Parijs. Daar leerden ze allebei een vriendin kennen, en stichtten ze hun gezin.

Naar Ieper
Ik heb altijd geweten dat ik rond mijn 60ste terug deze kant op zou komen, samen met mijn man. Om dichter bij mijn kinderen en kleinkinderen te zijn. En zo gebeurde het ook. We vonden een appartement in Ieper en op 18 september 2010 reisden we af. Gepakt met een paar valiezen met persoonlijke spullen.

Eenmaal terug in België wilde ik me zo snel mogelijk opnieuw integreren. En de beste manier om dat te doen, was via werk. Dus begon ik meteen te zoeken.

Te oud en te duur
In eerste instantie zocht ik naar een job als secretaresse, maar dat vlotte niet. Ik meldde me ook in verschillende winkels om als winkelbediende aan de slag te gaan, maar werd nergens aangenomen. Ik had het gevoel dat ze te me oud en te duur vonden, maar dat werd niet in zoveel woorden gezegd.

Na twee maanden besloot ik om opnieuw werk te zoeken als ergotherapeut. Om mijn kennis bij te spijkeren, sprak ik met verschillende verantwoordelijken van rusthuizen en bestudeerde ik alle boeken die ik maar kon vinden over ergotherapie. Gewapend met mijn kennis, en vertrouwend op mijn levenservaring, reageerde ik op een vacature die ik kreeg via VDAB. Voor een job als deeltijdse ergotherapeut, in een rusthuis in Kortemark. Ik mocht op gesprek, en op 16 november 2010 ging ik er aan de slag. Eerst met een contract voor 6 maanden. Dat werd twee keer verlengd. Daarna werd ik definitief aangeworven.

Wilskracht
Ik kreeg in mijn nieuwe job veel waardering. Zowel van de directie als van de rusthuisbewoners. In het begin vond ik het erg vreemd om in een heel ander milieu te werken. Het leek wel alsof ik droomde! In elk geval had nieuwe mijn job echt geen enkele minder leuke kant.

Mijn tip voor vijftigplussers op zoek naar werk? Wees ervan overtuigd dat je werk zal vinden. Je wilskracht in combinatie met je levenservaring zullen je de weg wijzen.”