U bent hier

De burn-out voorbij

Sinds enkele maanden werkt Moniek deeltijds, en dat is een overwinning. Want vorig jaar werd ze getroffen door een burn-out. Moniek: “Toen mijn collega’s me vroegen hoe mijn vakantie geweest was, barstte ik in huilen uit. Dat was een alarmbel: ik kreeg mijn batterijen duidelijk niet meer opgeladen.”

Twee jaar geleden solliciteerde Moniek (57), in het bedrijf waar ze al 35 werkte, voor de functie van HR-consulente.

Sprong in het diepe

Moniek: “Op het moment dat ik solliciteerde, was ik echt toe aan een nieuwe uitdaging. Ik zocht een job waarin ik me nog een keer volledig kon smijten, tot aan mijn pensioen. Toen ik hoorde dat ik HR-consulente mocht worden, was ik heel blij. En dankbaar, omdat mijn werkgever me die kans wilde geven ondanks mijn leeftijd.

Ik begon erg gemotiveerd aan mijn nieuwe taken, en wilde zo snel mogelijk zelfstandig meedraaien. Mijn nieuwe collega’s kreunden onder het werk, dus mijn hulp was heel gewenst. Mijn motto was: al doende leer ik het best! Zo gooide ik mezelf in het diepe.”

Zelfvertrouwen

Na een poos was Moniek totaal bedolven onder het werk. Omdat ze niet voldoende tijd had genomen om zich in te werken, zag ze al gauw het bos niet meer door de bomen en slopen er af en toe fouten in haar werk.

“Omdat ik perfectionist ben, viel elk foutje dat ik maakte me zwaar. Op den duur zag ik enkel nog wat verkeerd liep. Dat slorpte heel veel energie, en zorgde voor een ferme deuk in mijn zelfvertrouwen. Bovendien waren er thuis ook al een tijdje spanningen, waardoor mijn zelfvertrouwen nog meer werd aangetast.

Toen ik terugkwam uit vakantie en mijn collega’s vroegen hoe het was geweest, barstte ik in huilen uit. Ik was er tijdens mijn afwezigheid duidelijk niet in geslaagd om mijn batterijen terug op te laden. Ik besefte toen wat ik even later ook van mijn psycholoog te horen kreeg: ik had nood aan een time-out om orde op zaken te stellen. Zowel op het werk als thuis. Dus raapte ik mijn moed bijeen en vroeg ziekteverlof aan.”

De weg terug

Moniek bleef uiteindelijk vier maanden en twee weken thuis. Die tijd gebruikte ze om samen met haar psycholoog en coach te praten over de oorzaken én oplossingen voor de emotionele rollercoaster waarin ze was terechtgekomen.

Een van de oplossingen? Praten. Met familieleden: over de reeds lang sluimerende spanningen die ze meesleurde. En met haar baas: over een plan om haar werk te hervatten met duidelijke afspraken over welke taken ze al aankon en welke niet.

Lessen

Moniek: “Intussen werk ik al enkele maanden terug deeltijds, en dat gaat goed. Hoewel ik nog steeds niet helemaal de oude ben, weet ik dat ik op de goede weg ben. Mijn burn-out heeft me in elk geval belangrijke lessen geleerd.

Ten eerste probeer ik voortaan sneller te zeggen wat er op mijn lever ligt. Ook thuis. Zo hou ik mijn emotionele rugzak zo licht mogelijk. Want uiteindelijk sleur je die overal mee, ook naar het werk. En daar heb ik mijn energie voor andere zaken nodig!

Op het werk probeer ik mijn perfectionisme in toom te houden. Mijn coach heeft me geleerd om me niet meer te laten overspoelen door negatieve emoties wanneer er iets misloopt, en voor ogen te houden dat iedereen wel eens een fout maakt. Ik neem de tijd om de situatie rustig en bewust te relativeren.

Tenslotte zeg ik -zowel thuis als op het werk- vaker ‘nee’. Dat geeft me de tijd om na te gaan of ik iets wel echt zie zitten, en om te checken of het in mijn planning past. Een heel contrast met vroeger, toen ik vaak impulsief ‘ja’ zei, met een overvolle agenda als gevolg.”

 

 

Ingrid Van Wanzeele

Reageer

Je e-mailadres wordt niet getoond op de website.

Reacties

Ben nog altijd in burn-out , voel het gewoon