Columns

Guido: de coach

'Je moet in je kracht gaan staan en verbondenheid zoeken met de mensen.' Ik geeft het toe: ik heb me in het verleden vaak vrolijk gemaakt over coaching. Zeker over coaching in de zachte sector. Omdat ik er zelf nooit behoefte aan had. De typische beginnersfout, neem ik aan. Vanuit je eigen leefwereld en ervaringen oordelen.

Persoon geeft coaching
©Shutterstock

Abonneer je op de nieuwsbrief

Nu wil het toeval dat ik al 7 jaar sprekers, politici en bedrijfsleiders coach om te spreken voor een publiek. De meesten zijn daar tevreden over, afgemeten aan het feit dat ze terugkomen en hun facturen betalen. 

Mijn methode is vrij simpel. Het is belangrijk dat sprekers zichzelf blijven. Ik heb het grootst mogelijk respect voor de integriteit en de manier van ‘zijn’ van een spreker. Anders wordt het een geforceerd verhaal. 

Daarnaast draait om het verhaal. Wat willen ze vertellen? Dat wil ik zo scherp mogelijk krijgen. Velen rijden zich vast in de klassieke valstrik. Te veel willen vertellen en tonen hoe slim ze wel zijn. 

Dat blok ik af. Ik help met het structureren van inhoud, met het brengen van hun boodschap. Daar ligt mijn meerwaarde. De connectie, de spanningsboog van het verhaal, de conclusie en de manier waarop het gebracht wordt.

Af en toe krijg ik feedback. Ik wil het liefst onderbouwde meningen horen die geen rekening houden met mijn fragiele, persoonlijke incasseringsvermogen. Reik mij de dingen aan die mij vooruithelpen en wijs me op verbeterpunten. Wat goed is, weet ik zelf wel. Suikerlaagjes heb ik niet nodig.

Onlangs kreeg ik feedback van een persoon die ik bij een TED-talk heb geholpen. Die luidde als volgt: "Ik ben niet tevreden over de coaching die ik kreeg. De coaching ging enkel over storytelling en het brengen van mijn verhaal. Ik voelde me niet ondersteund als mens. Ik werd onzeker omdat ik geen empathie voelde!”

Mijn eerste reactie was tegenpruttelen en verongelijkt zijn. Ik probeerde het goed te praten voor mezelf. Waarom zou ik me bekommeren om de blutsbare ego’s van deze of gene?

Tot ik op die ene uitspraak stootte en 1 en ander met elkaar in verband bracht. 'Honesty without kindness is brutality. Kindness without honesty is manipulation.' 

Ik ben onverdeeld hard en resultaatgericht als het op mijn samenwerkingen aankomt. Net uit respect voor mijn ‘coachees’. Maar volstaat dat?

Goeie coaches, ook in het voetbal hebben oog voor de mens achter de prestatie. Het is een aspect dat ik durf te verwaarlozen, precies omdat ik zelf zo robuust ben.

Ook omdat het mij ontzettend veel energie kost om me empathisch op te stellen (op dat vlak!). 

Ik mag de storytelling en de vaardigheden om voor een publiek te spreken dan wel het belangrijkste vinden, het resultaat zal altijd suboptimaal blijven als ik de mens achter de job vergeet. 

Niet als professional, maar als twijfelende, gestresseerde en onzekere mens. 

Het is een laat inzicht, maar beter laat dan nooit. 

Guido Everaert

Wie is Guido?

Guido Everaert is schrijver, spreker en columnist. Daarnaast werkt hij als lector ‘web content' en ‘storytelling' aan de Karel de Grote-Hogeschool. Zijn interesse? De schone en minder schone kantjes van de mens.

Ook interessant

Guido: purpose

Wat is er verkeerd aan een job doen voor het geld? 'An honest job for an honest pay.’ Zou het kunnen dat we ons het hoofd laten gek maken met dat streven naar gelukzaligheid? 

 

Guido: hondenleven

Vroeger had ik een Weimaraner pup. Ik werkte toen bij een reclamebureau. Aangezien ik er baasje speelde, besliste ik dat we een bedrijfshond nodig hadden. Spike mocht mee.

Guido: vroeg slapen

"Ik zou graag nog eens vroeg gaan slapen." Mijn lief sprak de magische woorden uit. Niet terwijl we lamlendig voor tv lagen. Neen, het was midden in de dag.