Je hebt gezocht op

Stefaan: “Toen ik vroeger op zakenreis ging, was er nog geen internet of gsm. Vaak betaalde ik in het hotel meer om te bellen dan voor m’n kamer!”

"Ik was op zakenreis in het decadente Dubai en kreeg te maken met een cocktail van voetbal en kerstsfeer. Mijn hotel zat vol joelende Brazilianen die 500 euro voor een nacht betalen."   

Een redelijke vraag, je weet immers niet hoe het er daarbuiten aan toegaat, eens je het veilige nest van studies, hotel mama en de ongebreidelde subsidiëring van het thuisfront vaarwel zegt.

Bedoeling: elke dag zo'n 70 km fietsen van het ene hotel naar het andere. 's Morgens stelden we een lunchpakket samen in het hotel en onze bagage werd netjes vervoerd in een busje.

Majid heeft me er toen op gewezen dat er in mijn hotel een kantoor van de geheime staatsdienst gevestigd was. Die zeiden me: “We will find him!”

Een hele week, in een hotel! Feest voor arme studenten! We kregen technieken mee, we konden kijken hoe het er uitzag op video en we trainden op alles wat er te trainen viel. Het heeft mij nooit verlaten, en ik heb er altijd en overal mijn voordeel mee gedaan. Zelfs als het niet over verkopen ging.

Dit is een traditioneel heilig Japans gezegde: O-kyakusama wa, O-kamisama desu. Alles leek zoals vroeger en zoals het Japan dat ik al meer dan 30 jaar ken. Maar na wat sake en Japanse whisky kwamen de tongen los en kreeg ik plots een plensbui van frustraties.

Tot mijn ontzetting ging ik soms zelfs niet uit eten, maar bleef ik in het hotel, en liet ik de zoveelste club sandwich met een biertje op mijn kamer afleveren. De glamour was ver te zoeken. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.