Je hebt gezocht op

Sommige voedingsmiddelen maken trouwens meer dopamine aan dan andere.

Ik werk dan in m’n thuisstudio, gewapend met elektrische gitaar en laptop. Soms neem ik muziek op, die ik dan deel met een andere muzikant. Hij gaat er dan op zijn beurt mee aan de slag gaat. Uiteindelijk resulteert dat in een album op cd of cassette (jazeker!).

Dan al. Dat vind ik dan weer een beetje griezelig. 'Ik richt mijn woensdagen nu al in als volwassen mens...' Letterlijk gehoord. Ik voel nu al de ontgoocheling. Bij hen, omdat het niet allemaal even eenvoudig blijkt om dat te realiseren. En bij hun omgeving.

Maar dan mag hij tijdens de zomervakantie niet meer naar de crèche en zouden we twee maanden moeten overbruggen. Uiteindelijk hebben we beslist om hem pas in september naar school te laten gaan. Die beslissing was moeilijk: ik voelde me een slechte moeder.

Voor mij nogmaals een duidelijk bewijs: heb je niet de intentie om democratische besluitvorming te respecteren, dan neem je beter direct een dictatiorale beslissing. Het creëren van valse verwachtingen is erger dan eigenzinnige dwangmatigheden opleggen.

Zeg dat dan. Zo’n service mag je best benadrukken! Is er niemand die je mailbox opvolgt? Zeg er dan niets over. Anders wordt de toon onnodig negatief. Geef de naam, het mailadres en het telefoonnummer van de collega die je werk opvolgt. Zo kan de lezer zelf contact opnemen als hij dat wenst.

Schrijven gaat me steeds makkelijker af, het voelt alsof ik er geen moeite moet voor doen, en dan denk je als vanzelf dat je niet hard genoeg je best doet. De dwanggedachte van het lijdende leven. 

Ik kijk ook negatiever aan tegen bepaalde taken dan ik normaal gezien zou doen.” Blind Getrouwd “Ook mijn weekavonden zien er compleet anders uit nu ik moeder ben. Als mijn zoon in zijn bed ligt te dromen, ben ik intens gelukkig en plof ik in de zetel.

Maar zeur je te vaak en blijf je in het klagen hangen, dan gaan je collega’s zich aan je ergeren en worden ze zelf ook negatief. Klagen is namelijk besmettelijk. Bovendien word je er op lange termijn bijzonder ongelukkig door.

Ik kan de keren niet meer tellen dat mensen uit mijn omgeving me sceptisch vroegen: “Was je vorige job dan zo erg?” om er naadloos op te laten volgen: “En wat ga je nu doen?”.