Je hebt gezocht op

Er zijn nog niet veel bedrijven door het communistische bewind, en de consumptiedrang van de Roemenen is groot. Ze leven alsof elke dag hun laatste is op de blauwe planeet. Ze konden vijftig jaar lang niet consumeren en nu het eindelijk wel kan, doen ze het volop.

Aangezien er steeds meer droge gebieden ontstaan door de klimaatverandering zou dat handig zijn. Slagen we in ons opzet, dan kunnen we het wereldvoedselprobleem helpen oplossen.” Roze bril Ergert An zich als nuchtere Vlaamse aan de ‘ everything is great ’-sfeer? “Eerlijk gezegd niet.

Wat je als werkgever wel en niet mag vragen tijdens een sollicitatiegesprek wordt in België bepaald door twee wetgevingen . Persoonlijke levenssfeer Om te beginnen is er CAO 38 .

Op een dag werd ik tegengehouden door de politie wegens te snel rijden. Normaal zie je ze staan. Ze spannen immers twee draden over de weg. Maar omdat ik veel te snel aan het rijden was - ik moest dringend een boodschap doen in Mbabane (de hoofdstad van Swaziland) - had ik die niet opgemerkt.

Bijkomend probleem was dat door de crisis ook de huizenmarkt was ingestort en de prijzen tot 30% zakten. Gelukkig heb ik toen snel ander werk gevonden. Niet evident op m’n 56ste. Dit keer vond ik een job in een echt familiebedrijf .

Want je wil door je omgeving niet weggezet worden als... Ja, als wat? Feind hört mit… Je wil niet gecanceld worden, je wil niet bestempeld worden als een politiek verkeerd denker, als seksist, racist, en weet ik veel wat ze verder nog zouden kunnen bedenken. 

We bezorgden de gestrande reizigers telefoonnummers van lokale luchtvaartmaatschappijen, verwezen hen door naar hotels en gaven hen morele steun. Verder vind ik het boeiend om na te gaan welke opportuniteiten er hier zijn voor Belgische bedrijven.

Er wordt hard gewerkt, door talentvolle, meestal jonge, mensen.  Maar -op het gevaar af om als een oude sok beschouwd te worden- de bezieling is vaak ver te zoeken. Ik weet niet of dat aan de bazen ligt of aan de generaties die zich aanbieden.

Als ik ’s morgens uit mijn appartement stapte, werd ik opgezogen door een mensenstroom en moest ik mijn best doen om te kunnen volgen. Ik was ook onder de indruk van de consumentencultuur . De warenhuizen bijvoorbeeld zijn tot 23 uur open en op elke hoek van de straat kan je iets eten.

Zo was het echt niet leuk om elke dag aangesproken te worden door kinderen en mensen op straat. Na vijf maanden ben je het beu om telkens nageroepen te worden als 'toebab' (blanke). Ik ben mij nergens zo bewust geweest van mijn huidskleur als daar.