Je hebt gezocht op

Zo brachten we een vrouw met leukemie naar Barcelona voor een beenmergtransplantatie en een jongeman met een hersentumor naar Mexico City. In tweede instantie bouwen we een medische hoofdbasis die voorzien is van elektriciteit, water en internet.

We zijn goed op de hoogte van wat er in België gebeurt en kunnen per satelliet ook de Vlaamse tv bekijken. Dat blijf ik erg belangrijk vinden. Zelfs al is België intussen eerder een vakantieland geworden voor ons.   E-mail Patrick: soetens@cytanet.com.cy

Traditioneel maak ik mezelf wijs dat ik gewoon de televisie opzet, om het allemaal op de achtergrond te volgen, zonder echt tv te kijken. Overdag, tijdens de week is dat totaal uit den boze.

Ik heb alle Belgische tv-zenders en je vindt hier zelfs diepvriesfrieten en chocolade uit ons land."  

En als je wil vermijden dat je -zoals velen op hun oude dag- met kunst- en vliegwerk op de been gehouden wordt, al was het maar om in een rolstoel naar tv te kunnen kijken, dan moet je daar nu al mee bezig zijn. Niet in de klassieke zin, wat mij betreft.

Voetbaltrainers komen ermee weg als ze hun team openlijk op tv afvallen. Winnen doen we samen, maar verliezen, dat is de schuld van de spelers die hun taken niet uitvoeren. En ooit vertelde een sollicitante me dat ze in haar huidige baas een printer naar haar hoofd slingerde.

Collega's verkozen de tv op hun kamer boven een groepswandeling. Zucht, diepe zucht! Geen buikschuiver richting hoekschopvlag, maar met het hoofd naar beneden afdruipen. Gelukkig beslisten we de weken nadien om onze tweedaagse toch een, euh, tweede kans te geven.

Een beetje zoals je als kind naar de Nederlandse tv keek omdat die vooruitstrevender was. Maar dat is nu voorbij. Bovendien was het internet in het begin nog nieuw en werden er volop interessante studies gepubliceerd over de arbeidsmarkt. Dat heb je nu minder.

Op doordeweekse dagen ga je allebei werken en zie je elkaar alleen maar ’s morgens in de vlucht en ’s avonds voor de tv. Op vakantie daarentegen ben je de hele tijd samen en moet je soms ook nog een krappe, oververhitte tent delen. Dan merk je dat het leven geen sprookje is.

Verder verlang ik terug naar de buzz die hangt op kantoor, met de babbels over werkprojecten maar ook over tv-programma's, de kinderen, lekkere recepten, tegenslagen of toffe momenten. Ik weet graag wat er leeft bij mijn collega's."