Je hebt gezocht op

Ik dacht hieraan toen ik recent las dat sommige rust- en verzorgingstehuizen overwegen om iets te doen met ‘aaibeestjes’. Denk aan katten, kleine hondjes en wellicht ook cavia’s. Hagedissen lijken mij niet meteen zo aaibaar. Niks met schubben. 

Ik schreef me ook uit op de talloze nieuwsbrieven die elke dag in mijn mailbox belandden en die ik toch nauwelijks las. Daarna verwijderde ik de Facebook-app en andere socialemedia-apps op mijn toestel. Dat was noodzakelijk: de sociale media eisten te veel van mijn aandacht op.

Ik las op jullie site dat het VDAB’s droom is om iedereen een kans te geven op een zinvolle en duurzame loopbaan. Dat is ook mijn droom, en ik wil die graag helpen realiseren. Werk is zo belangrijk: het maakt gelukkig en biedt structuur. (verwijzing naar de missie ).

“blokker wat een hoerebedrijf spijt dak er ben gaan werken en die mensen ook d er werken vooral me teamleider wat een gore achter de ellebogen nijmegseple nep wout je ken aan die kkstreken van hem wel merken dat hij uit nijmegen ko en wout uis geweest de hoerestumperd ooit komt mijn dag en geloof me

“Toen ik de vacature las, leek die op mijn lijf geschreven. Zonder al te veel verwachtingen heb ik gesolliciteerd. Verrassend genoeg kreeg ik de job. Alleen was de timing niet ideaal. Mijn man was immers nog aan zijn studies bezig. Gelukkig vond hij het ook een mooie kans.

Ik las in de krant dat de nood aan psychologische begeleiding en coaching niet meer bij te houden is. In een ander artikel kwam een psycholoog aan het woord die zei dat we te vaak naar de psycholoog hollen en dat dit niet altijd noodzakelijk is.

Op de trein droomde ik nog wat, las ik of deed ik mijn administratie. Zo begon ik met een opgeruimd gevoel aan mijn dag. Vandaag rol ik uit bed en haal ik -nog voor ik iets anders gedaan heb- net de eerste dagelijkse werkvergadering die om 9.15 uur start. Niet zo fijn.

Ze vonden dat ik het geld met hen moest delen en vroegen me om hun dak te herstellen, feestjes te betalen of een bromfiets te kopen. Waar ik het eveneens moeilijk mee had, was hun gevoeligheid voor gezichtsverlies . Op zich is daar niks mis mee, maar het had soms vergaande gevolgen.

Dan gaan de koele Zweden –zij het op een gedisciplineerde manier- uit hun dak. Als je, zoals ik, gewoon bent om regelmatig een wedstrijd van Germinal Beerschot bij te wonen, stelt de sfeer weinig voor. Wanneer de volle arena voor de aftrap het Zweeds volkslied zingt, krijg je nog wel kippenvel.

Er was enkel wat blikschade: blutsen in het dak en een deur die niet meer opende.  Reishonger Na een jaar had ik het wel gezien. Het is en blijft een eiland. Wat me oorspronkelijk aantrok, was wat me op de duur verveelde. Maar ik heb er geen moment spijt van gehad.