Je hebt gezocht op

Het is perfect normaal om totaal door het lint te gaan, een beetje tegen elkaar te roepen en te schelden, en de volgende dag te doen alsof er niks gebeurd is. Na een tijdje ontwikkel je zelf ook een dikkere huid en krijg je meer haar op je tanden. Al blijft het diplomatische er toch wel inzitten.

Bij kindjes met een gespleten lip of verhemelte, meet ik bijvoorbeeld de  luchtstroom  door de neus en mond.  Patiënten met stemproblemen gaan naar de  stemcabine . Daar breng ik hun stem in kaart via een professionele microfoon en speciale computerapparatuur. 

Zo was het echt niet leuk om elke dag aangesproken te worden door kinderen en mensen op straat. Na vijf maanden ben je het beu om telkens nageroepen te worden als 'toebab' (blanke). Ik ben mij nergens zo bewust geweest van mijn huidskleur als daar.

Op een dag werd ik tegengehouden door de politie wegens te snel rijden. Normaal zie je ze staan. Ze spannen immers twee draden over de weg. Maar omdat ik veel te snel aan het rijden was - ik moest dringend een boodschap doen in Mbabane (de hoofdstad van Swaziland) - had ik die niet opgemerkt.

Bijkomend probleem was dat door de crisis ook de huizenmarkt was ingestort en de prijzen tot 30% zakten. Gelukkig heb ik toen snel ander werk gevonden. Niet evident op m’n 56ste. Dit keer vond ik een job in een echt familiebedrijf .

We bezorgden de gestrande reizigers telefoonnummers van lokale luchtvaartmaatschappijen, verwezen hen door naar hotels en gaven hen morele steun. Verder vind ik het boeiend om na te gaan welke opportuniteiten er hier zijn voor Belgische bedrijven.

Want je wil door je omgeving niet weggezet worden als... Ja, als wat? Feind hört mit… Je wil niet gecanceld worden, je wil niet bestempeld worden als een politiek verkeerd denker, als seksist, racist, en weet ik veel wat ze verder nog zouden kunnen bedenken. 

Er wordt hard gewerkt, door talentvolle, meestal jonge, mensen.  Maar -op het gevaar af om als een oude sok beschouwd te worden- de bezieling is vaak ver te zoeken. Ik weet niet of dat aan de bazen ligt of aan de generaties die zich aanbieden.

Als ik ’s morgens uit mijn appartement stapte, werd ik opgezogen door een mensenstroom en moest ik mijn best doen om te kunnen volgen. Ik was ook onder de indruk van de consumentencultuur . De warenhuizen bijvoorbeeld zijn tot 23 uur open en op elke hoek van de straat kan je iets eten.

Door hem ver genoeg te leggen kom ik ook niet in de verleiding om 'snel even de krant te checken' en eerst nog een halfuur al scrollend te blijven liggen.”