Je hebt gezocht op

Door de veiligheidssituatie in Algerije zijn mijn vrouw en kinderen in België gaan wonen. Mijn leefomgeving is saai en triest. Ik ben verschillende keren bedreigd geweest per telefoon, en zelfs éénmaal -in 1997- in levende lijve. Een kogel heeft me toen op 10 cm na gemist.

Vurige sneeuwman Mijn man en ik brachten onze vrije tijd bijna altijd door in de natuur . We woonden vlakbij de Alpen en bij het adembenemende meer van Zug. In de zomer gingen we er zwemmen, peddelsurfen of waterskieën. We zijn zelfs gehuwd aan de oevers van het meer.

Ik trok met een jeep door deze prachtige streek. Tot ik verdwaalde. Gps of smartphones bestonden nog niet. Ik zocht hulp in een afgelegen dorp. Niemand sprak er Engels, behalve één vrouw. Zij heeft me op het juiste pad geholpen.  Na de reis hielden we contact.

Voordelen van schrijven op papier Agenda van Tim Je kan je beter concentreren Als je op papier schrijft, word je niet afgeleid door meldingen, apps of sociale media. Je denkt dieper na Schrijven gaat langzamer dan typen, en dat is een voordeel.

Haar zoon en schoondochter waren een eind in de zestig en toerden al twintig jaar door de VS in een mobilhome. Het is heel makkelijk om contacten te leggen met de mensen hier. Ze spreken je snel aan en zijn meestal zeer opgewekt. Ze geven ook vaak en veel complimenten.

Dit verklaart waarom ze als bezetenen met een fototoestel op 5 dagen tijd door Europa razen. Overal waar je loopt voel je je veilig . Zelfs al waag je je in donkere stationssteegjes.

Die heb ik al lang niet meer gezien door de reisbeperkingen. Maar Whatsapp en Teams maken veel goed. En ik kijk ook uit naar het einde van de coronapandemie. Als de reisdocumenten voor mijn partner in orde zijn, zullen we vaker naar België gaan. België is trouwens nooit ver weg.

Hoe oud ik ben, hoe oud ik me voel en hoe competent ik me voel, dat wordt de laatste tijd kennelijk niet meer door mezelf bepaald. We beoordelen onze boeken op hun covers.  Ik word daar niet blij van. Ik heb niets met het verkrampt vasthouden aan een leeftijd die ik niet meer heb.

Ze vertelt: “Vroeger dacht ik: als een van mijn ouders sterft, dan stort ik in elkaar, huil ik aan een stuk door, en panikeer ik. Maar het ging helemaal anders. Mijn rouwproces deed me een beetje denken aan mijn relatiebreuk van enkele jaren ervoor.

Aussies houden van Belgische chocolade en als de pralines dan ook nog eens in hun land door een Belg gemaakt worden, is het helemaal goed. Ik pas mijn stijl niet aan, mijn pralines zijn nog altijd ‘ typisch Belgisch ’. Maar sinds kort maak ik wel chocolade met Tasmaanse bergpeper.