U bent hier

Werken met een arbeidsbeperking: Annelien getuigt

school

Op haar zestiende wist Annelien precies wat ze wou: haar middelbare studies Latijn afmaken en kinderpsychologe worden. Maar toen werd ze op de fiets aangereden door een vrachtwagen. ''Ik lag wekenlang in coma. Toen ik ontwaakte, bleek al vlug dat ik nooit meer helemaal de oude zou worden. Mijn droom lag aan diggelen..."

"Wat er precies aan de hand is met me? Dat is nogal ingewikkeld. Laat ik de belangrijkste problemen opsommen. Er is iets met mijn geheugen: ik kan bijna geen nieuwe informatie meer opslaan in mijn langetermijngeheugen. Verder heb ik het moeilijk om mijn hoofd koel te houden als er veel prikkels tegelijk op me afkomen. Mijn hersenen slagen er niet meer in om die prikkels te ordenen en de minder belangrijke te negeren. Daarnaast heb ik ook evenwichtsproblemen, kan ik me niet goed oriënteren en heb ik een 'tremor': als ik mijn rechterhand gebruik, begint de rechterkant van mijn lichaam soms onbedaarlijk te beven.

Terug naar school

Na een lange revalidatie, ging ik terug naar de middelbare school. De directie en leerkrachten hielpen me intensief zodat het me lukte om mijn studies af te maken. Daarna startte ik met de opleiding kinderverzorgster. Zo hoopte ik toch nog iets met kinderen te kunnen doen. Helaas lag de lat te hoog voor me en moest ik na een jaar stoppen. Ik had het toen erg moeilijk, maar mijn ouders bleven me steunen en zeiden dat ik de moed niet mocht verliezen.

Na veel omzwervingen, klopte ik aan bij het Jobcentrum in Kortrijk. Dat is een GOB, een gespecialiseerde dienst voor personen met een arbeidshandicap. Via hen liep ik stage in het Broelmuseum en de stadsbibliotheek. En raar maar waar: daarna kwam ik in de bib van mijn vroegere middelbare school terecht: het Don Bosco college. Dat was een blij weerzien! Ik deed er een opleiding op de werkvloer (IBO) en kreeg na een jaar een deeltijds contract.

Reden om op te staan

Mijn taken? Ik bestel broodjes voor de studenten, help in de bibliotheek, kaft boeken en doe licht administratief werk. Soms houd ik ook toezicht tijdens de examens. Het is afwisselend werk, maar biedt toch genoeg houvast. Bovendien is het niet te zwaar. Als ik thuiskom heb ik niet het gevoel dat ik een marathon gelopen heb. Ik heb nog genoeg energie om boodschappen te doen, naar het wassalon te gaan, 3 keer per week kinesitherapie te volgen…

Natuurlijk blijven er zaken waarop ik -door mijn beperking- moet letten. Zo gebruik ik bijvoorbeeld systematisch mijn agenda en gsm om mijn geheugenproblemen op te vangen en doe ik zo weinig mogelijk met de rechterkant van m'n lichaam om niet te gaan beven. En misschien wel het allerbelangrijkste: is een taak te zwaar voor me, dan zeg ik dat. Mijn collega's luisteren naar me en zoeken een oplossing.

Nu -3 jaar later- werk ik hier nog altijd met plezier. Ik ben gelukkig. Voor mij betekent een job heel veel. Het geeft me een reden om 's morgens op te staan, zorgt voor structuur en maakt me minder afhankelijk van anderen. Dankzij m'n job in Don Bosco is m'n droom om met kinderen te werken toch nog een beetje uitgekomen. Bovendien doe ik ook nog een halve dag vrijwilligerswerk op de afdeling pediatrie van een ziekenhuis.

Of ik soms nog aan het verkeersongeluk denk? Ja. Er gaat geen dag voorbij dat iets niet lukt (wat vroeger wel lukte) en dat ik het ongeluk vervloek. Maar dat duurt slechts enkele seconden en dan verdwijnt dit gevoel weer even snel als het kwam. De gevolgen die er nu nog zijn, zullen voor de rest van mijn leven 'bij mij blijven', maar ik ben ermee in het reine."