Je hebt gezocht op

Collega's verkozen de tv op hun kamer boven een groepswandeling. Zucht, diepe zucht! Geen buikschuiver richting hoekschopvlag, maar met het hoofd naar beneden afdruipen. Gelukkig beslisten we de weken nadien om onze tweedaagse toch een, euh, tweede kans te geven.

Een ‘take’ in een tv-serie duurt meestal niet langer dan zes seconden omdat de makers ervan bang zijn dat anders de aandacht van de kijker verslapt. Alles oogt flitsend en flashy. En het moet vooruitgaan, vaart hebben, niet te lang duren.

Maar in de zetel ploffen voor tv, je huishoudelijke taken nog snel afwerken of alles klaarzetten voor de dag erna, werkt zondagavondblues net in de hand. Ga in plaats daarvan iets doen. Zo krijgt je hoofd niet de kans om te tobben over de nakende werkweek.

Hun kinderen zijn blij dat de papa thuis is, misschien speelt hij er zelfs even mee, vooraleer ze naar een tv-uitzending kijken. In hun nette huizen, waar nooit iets kapot is, want ze kunnen klussen en ze zijn handig.

Traditioneel maak ik mezelf wijs dat ik gewoon de televisie opzet, om het allemaal op de achtergrond te volgen, zonder echt tv te kijken. Overdag, tijdens de week is dat totaal uit den boze.

Er was op het moment dat het vuurwerk werd ontstoken -uiteraard toen het al donker was, het favoriete tijdstip van buitenaardse wezens om zich aan aardbewoners te vertonen- op tv-beelden een schijfvormig object te zien dat van links naar rechts zweefde (tja, we zitten tenslotte in Engeland, daar rijden

En als je wil vermijden dat je -zoals velen op hun oude dag- met kunst- en vliegwerk op de been gehouden wordt, al was het maar om in een rolstoel naar tv te kunnen kijken, dan moet je daar nu al mee bezig zijn. Niet in de klassieke zin, wat mij betreft.

Er kan inderdaad maar een iemand de baas zijn in de keuken van bazige Sergio, ook al heeft hij -met zijn vele restaurants en tv-programma's- vaker een scheve zeemansklak op dan zijn witte kookmuts.